اکنون اتاقم پر از تنهایی ست و تک ضربه‌های ساعت روی دیوار برایم

 شعر رفتن را می خوانند

یاد تو باز هم در ذهنم غوغا می کند

با چشمان مضطربم رفتن تو را نگاه می کنم

وقتی بانگاهم ،از خم کوچه های سرد و تاریک تو را التماس میکنم،

تو پاسخ تمام دلواپسی های مرا در یک لبخند کمرنگ خلاصه می کنی

و من دوباره در برزخ باورهایم گم می شوم،باز هم در سکوتم بر این لالایی میخوانم

 پ.ن: این نوشته توی سیستمم ذخیره کرده بودم.. نمیدونم مال کدوم دوست وبلاگ نویسمه...اما چون حرف دلم بود نوشتمش ..ببخشید دوست وبلاگنویسم و ممنون