باورم کن باورم کن باورم کن آنچه هستم

بس که ناباوری دیدم تو خودم هربار شکستم

باورم کن خیلی خستم از غم ناباوری ها

تو کمک کن تا نباشم آیه ی در به دری ها

رگبار تلخ دورنگی دشنه زد به تارو پودم

از غم نامردمی ها خرده ذرات وجودم

دیگه باورم نمیشه که هنوزم زنده هستم

گرچه میدونم که پاکی شده باعث شکستم 

باورم کن که تو سینه غم دارم به حجم فریاد

اخه این غم کمی نیست که صداقت رفته برباد

زیر این گنبد وحشی توی این دل نگرونی

تو بیا همسفرم باش اگه تو بخوای می تونی

تو میتونی

باورم کن باورم کن باورم کن آنچه هستم

بس که ناباوری دیدم تو خودم هربار شکستم

باورم کن خیلی خستم از غم ناباوری ها

تو کمک کن تا نباشم آیه ی در به دری ها

تو را به جای همه ی کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم

               و برفی که آب میشود

                                 و برای خاطر نخستین گناه

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه ی کسانی که دوست نمی دارم

                                                       دوست می دارم...