بی هراس بودنم...

من شکلهای غریب را روی نگاهم ترسیم کردم و با غربت کوچه ها آشنا شدم.

بی شتاب آمدم و آهسته روزنه‌ها را وارسی کردم و دریچه ها را گشودم و انگشت اشاره گرم را رو به جاده‌ها گرفتم و بی نجوا رفتم.

لغات بر سرنخ گفتارم به دنبال هم ردیف شدند و جامۀ انتظار من دوخته شد 

و پایان این کوک سفید، سکوت رویای نیمه تمام بود.

بی شکیب شده ام... شاید آغاز دلباختن است.

کاش درد چشمانم را می‌دانستم و می‌فهمیدم که سرآغاز دلباختنم کجاست؟

دور می‌شوم و جاده دراز می‌شود و پیچ‌ها کش می‌آیند، آنقدر که مرا در تونل خواب می‌ربایند و من مجموعه‌ای از خاطرات و دلبستگی‌ها و دستۀ چمدانی می‌شوم که هیچ شهری ، خانۀ او نیست.

* برایت می‌نویسم از شبهای یکنواخت، از روزهای پرحادثه و از بی خوابیهای پرزمزمه.

* برایت می‌خوانم، ترانه‌های از یاد رفته، گیسوان برباد رفته و شعرهای بی قافیه.

* و اینگونه است که متوجه می‌شوی بیست و چهارمین تابستان زندگیم را شروع می‌کنم و خطی بطلان به تمام بیست‌های گذشته می‌کشم.

پیر شده ام... نه... ؟؟؟؟ ٢۴ ... بزرگ شده ام... شروعم در این سن چه می‌شود؟

* حال... به مهمانی من می‌آیی...مهمانی نگاه و نور و لبخند.

* این همه سور را در نگاه تو برپا کرده ام... به دلت بنگر!

پ.ن: پریا، دایی فرهاد، درخت آرزوها، شب نقره‌ای، پشت نقاب شب،علی و سینا صادقی، حمید، آنی، الهه و جناب زند و تمام دوستان مردادی و تابستونیه من، بهترین‌ها را برایتان آرزو می‌کنم.